De tijd is – weer – om gevlogen! Op het moment dat we dit typen hebben we de thuisreis alweer aanvaard. Eerst nog even 2 uur in de taxi, 7 uur in de trein, 1,5 uur in de bus en dan vliegen we weer huiswaarts!

De afgelopen weken hebben we erg veel kunnen doen en meemaken. De doelen die we ons gesteld hadden hebben we vrijwel allemaal behaald, zodat we met een voldaan gevoel weg konden uit Nara vanmorgen. Met een flinke brok in onze keel hebben we afscheid genomen van Mohan, Indira en alle kinderen.

Gisteren hebben we, na bloed, zweet en tranen, de Snoezelruimte geopend. Omdat dat woord wel erg ingewikkeld is, werd het eerst verbasterd tot 'Snoezel Room' en kwam het uiteindelijk uit op 'Snoozy Home'. Belangrijker is dat men op school goed begrepen heeft wat nu eigenlijk het doel is van zo'n ruimte en dit ook al heeft laten zien bij de eerste 'proefkonijnen'. De kinderen genoten zichtbaar van de rustige muziek, de langzaam bewegende gekleurde lampjes en de reflecterende en bewegende CD's. Ook het ballenbad en de relaxmatrassen vielen in de smaak.De 'guntur division district collector', een (blijkbaar) erg belangrijke man kwam het lintje persoonlijk doorknippen. De man is zelf lichamelijk gehandicapt en was nog nooit op de Integrated Highschool geweest. Nadien vertelde hij zichzelf hiervoor te schamen, omdat het zó'n mooie en fijne plek is voor gehandicapte kinderen en met een geweldige sfeer, dat hij dit eerder had moeten ontdekken.

Het is best spannend om zo'n snoezelruimte te maken, omdat je je telkens blijft afvragen of het wel kan en zal werken in India, waar ze niet gewend zijn aan speciale programma's voor verstandelijk beperkten. Maar als je dan een kind in zo'n ruimte ziet staan en hem ziet genieten van wat hij hoort en ziet en daar helemaal rustig van wordt, voelt dat fantastisch! Oftewel: de eerste snoezelruimte van Zuid-India (en de tweede van héél India, als we het goed begrepen hebben) is een feit.

Verder hebben we deze week nog een boel speelgoed kunnen aanschaffen. Onder andere voor de oudere jongens in het hostel hebben we veel cricketspullen gekocht. Cricket is hier volkssport nummer 1, de jongens gingen waren helemaal door het dolle heen toen ze de spullen zagen! De oudere hostelmeiden kregen meidenspullen; zij kregen 'bindi' (die stippen voor op het voorhoofd), 'bangles' (armbanden), nagellak, henna en shampoo. Ook voor de kleinere kinderen was er nog een flinke berg speelgoed. Zeer goed besteedde rupees!

Charlotte heeft in de laatste week ook haar 'Sensory Box Tactile' en 'Sensory Box Auditive'  opgeleverd. Hiermee kunnen kinderen op speelse wijze kennis maken met gevoels- en auditieve sensaties. Deze programma's hebben voornamelijk als doel kinderen die teveel of juist te weinig prikkels krijgen op één of meerdere van de genoemde gebieden te laten wennen aan wat 'normaal' is, zodat ze geen hinder meer ondervinden van hun situatie. Daarnaast heeft ze een handleiding gemaakt voor ouders die kinderen hebben die op het gebied van “Open Mondgedrag” ondersteuning nodig hebben, inclusief foto's en een klein oefenpakketje.

De folder waaraan we sinds het begin van ons bezoek gewerkt hebben is gelukkig ook af gekomen. Er werden er 1.000 besteld, maar na een goed promotiepraatje van Mohan voor de school werden er uiteindelijk liefst 1.800 geleverd, voor hetzelfde geld! Wanneer de school nu mensen in dorpen bezoekt, hebben ze een folder met daarin veel duidelijke foto's waamee ze kunnen laten zien wat de Integrated Highschool doet en is. Op die manier kunnen mogelijke onzekerheden of onduidelijkheden over de school worden weggenomen, zodat nóg meer kinderen geholpen kunnen worden.

Daarnaast hebben we beiden les gegeven aan Resource Teachers (104 bij elkaar!). Over uiteenlopende onderwerpen van de Logopedie en over verstandelijk beperkte kinderen. Ook waren er weer Medical Camps georganiseerd waar we kinderen hebben gezien onder de verschrikkelijkste omstandigheden... Daarnaast is het schrijnend om te zien dat ouders al hun hoop vestigen op ons “the doctors from abroad” die hun zwaar gehandicapte kind in 5 minuten vast wel beter kunnen maken.

og één ding willen we jullie niet onthouden. Gisteren werden we op de valreep nog even meegenomen naar een TV-studio, waar we een uur lang in een live tv-programma hebben gezeten. Allerlei mensen belden met de meest uiteenlopende vragen: mijn kind praat niet, wat is er aan de hand? Is er werk voor me in Nederland? Dat onderwijs in Nederland, vertel eens? Uiteindelijk sloten we af – nee, we kwamen er écht niet onderuit – met onze zeer 'creatieve' interpretatie van het Nederlands volkslied. Omdat het live was, kon géén opname gemaakt worden, dus mocht je het na willen gaan, dan zul je één van de ongeveer 700.000 mensen die het gezien hebben moeten opzoeken! Na deze uitzending kwamen ontzettend veel ouders met kinderen naar school, “the doctors from abroad” moesten echt hun kind onderzoeken want wij konden ze vast beter maken...

Al met al hebben we heel veel gedaan en meegemaakt de afgelopen maand. Moe – echt goed slapen komt er hier niet van – maar zéér voldaan gaan we weer naar ons koude kikkerland. 

Wil je foto's zien van onder meer de 'Snoozy Home', kijk dan in ons fotoalbum!  

Groeten!

Charlotte en Eric